Vroeger vond ik het een verschrikking. Werkelijk waar. Of het nou op school was, bij uitstapjes, feesten.

Op de foto.

Het was op een donderdag begin mei. Een fotoshoot met Evelyn. Zonder hartkloppingen, zenuwtrekken of wat dan ook ben ik zomaar de dag doorgekomen. Echt. Ik hè.

Als het gaat om foto’s maken van mij door jou vond ik dat altijd wel een ding. Behoorlijk ding. Niet alleen mijn hoofd vond hier lang iets van. Ook diep in mijn hart vond ik het heel lastig om mezelf te laten zien. Zitten, liggen, staan, lachen, niet lachen. Wist ik veel wat de bedoeling was.

Foto’s.

Ik heb daar niet zulke toffe ervaringen mee of herinneringen aan. Daarom dus. Als klein kind, lees meisje, laten we zeggen tussen 4 en 9 jaar is dat al verziekt. Het maakt deel uit van een van mijn verhalen van mijn reis hier op deze wereld. We hebben het er nog wel eens over. Nu niet. Geen zin in.

Dank je wel Evelyn. Het was geen verschrikking, maar oprecht fijn. Op geen enkele foto voel ik pijn of verdriet. Maar voel ik vreugde en blijdschap. Dikke kus voor jou.