Een maand heb ik het gedaan. Elke dag een kort briefje aan mezelf geschreven en verstuurd per post. Ja, echt.

Ik ben speciaal nog om postzegels gereden. Ik had er nl. geen dertig in huis. Ik kwam tot vier. Meteen ook maar vrolijke gekleurde enveloppen uitgekozen. Ik had geen zin om mezelf saaie witte enveloppen te sturen. Gedurende dertig dagen viel er dus een vrolijk gekleurde enveloppe gericht aan mij op mijn deurmat.

Ik schreef op elk briefje een positieve boodschap over mezelf. Het schrijven alleen al vormde een lichte obstakel. Het duurde dan ook een tijd voordat ik alle positieve boodschappen had opgeschreven. Doe het maar eens. Dertig stuks. Ik wilde dit dus deed ik het.

Ik wist niet van tevoren welke boodschap ik wanneer zou krijgen. Maar ik wist ook niet meer, wat ik er nou precies opgeschreven had. Handig. Blijft het spannend.

Op een gegeven moment keek ik echt uit naar het moment dat er weer zo’n vrolijke gekleurde enveloppe op mijn deurmat lag. Zo leuk. En motiverend en goed voor mijn zelfvertrouwen. Soms moest ik hardop lachen om wat er op het briefje stond. Hoe kwam ik erop.

Het was een experiment. Ik had het gelezen in het boek E kwadraat, Jouw gedachten creëren jouw werkelijkheid. 9 experimenten om het te bewijzen van schrijfster Pam Grout. Ik wilde wel eens weten wat dat met mij zou doen. Aanrader.

Mijn kinderen vonden het echt ware humor. “Mama stuurt briefjes naar zichzelf.” Wie weet wat de postbode gedacht moet hebben. Soms was er alleen die vrolijke gekleurde enveloppe voor mij op de deurmat. Lachen.