Het is eruit. Ik heb het gezegd. Ik heb het gedeeld. Ik heb mijn diepste gevoel uitgesproken. Mijn verborgen verlangens zijn zichtbaar geworden. Eindelijk. 
Niet dat het onbekend was voor jou. Maar het is de wereld in geslingerd door mij. Niemand minder dan ikzelf heb het gedaan. Zo stoer, zo sterk en zo zelfverzekerd heb ik vol vertrouwen mijn gevoel getoond aan jou.

Ik zat aan de keukentafel te werken achter mijn laptop. Het was zondagmorgen een dag in februari. Buiten was het druilerig weer. Grijs en grauw, een beetje koud ook door de gure wind. Voor de zoveelste keer vertelde jij mij overduidelijk hoe zielig dat je jezelf voelde. Hoe slecht jij het hebt hier. Hoe gefrustreerd jij was dat het niet ging zoals jij wilt. Er ging nog net geen wijzende vinger richting mij. Maar ik voelde hem wel prikken. Zeker. Kan ook niet anders. Ik zit er immers net zo in als jij.

Gelukkig? Ik? Hoe dan?

Het werkt niet meer zei ik. Al heel lang niet meer, jaren niet. Ik loop mijn eigen pad. Ik volg mijn eigen levensweg. Ik maak mijn eigen kunst. Steeds vaker komen mijn weggestopte creaties boven borrelen. Creatieveling die ik ben.

Want weet je, ik ben het zelf die mijn levenskunst maakt. Ik ben het die mega mooie creaties neerzet. Ik ben het die het bepaald hoe mijn levenspad eruit komt te zien. Vol liefde en genegenheid voor mezelf. Ik en niemand anders. Het was het wachten meer dan waard. Waar ben ik toch al die tijd bang voor geweest? Voor mezelf of voor jou of voor het onbekende?

Mijn strategie is duidelijk. Mijn planning kan niet beter. Ik voel de rust en ruimte in het diepst van mijn hart, dat het de tijd is. Nu, nu en nog eens nu. Maar kolere wat een proces is het. 
Echt hè. En nóg is het niet voorbij. Hoe lang het zal duren, dat weet ik niet. Dat maakt me ook niks uit. Het is eruit en ik heb het gezegd. Mijn verborgen verlangens zijn zichtbaar geworden. Eindelijk.