Wat een heerlijkheid. 
Lees: geen drukte, gehaast of gedoe. Maar rust.

Een voorbeeld van zomaar een maandagavond in mei. Ik lag al in bed. In mijn hotelkamer. Alleen. Ik vind dat luxe. Ik geniet daarvan. Heel veel zelfs. 
Met drie opgroeiende pubers en mijn eigen praktijk hoef ik niet uit te leggen wat dat betekend voor mij als mama of mammie. Kan ook. Dat vind ik zo schattig als hij dat zegt.

Een appje. Of ik donderdagmorgen broodjes wil smeren. 
Dat kan ik wel. Of ik vooral de eierkoek met suiker niet wil vergeten, want dat is lekker. Ook dat doe ik. Of er nog mandarijnen zijn. Vast. Vraag het aan je vader, die is thuis. 
Donderdag heeft ze een uitstapje naar Amsterdam. Samen met vriendinnen gaat ze musea bezoeken. Het Van Gogh Museum en het Rembrandt Rijksmuseum. Woensdag heeft ze het Boijmans Van Beuningen museum en de Kunsthal bezocht. Rotterdam. Alleen. A young artist. My daughter. 
Amsterdam dus. Niet te vergeten shoppen.

“Denk je dat dat lukt met jouw portemonnee?”
“Tuurlijk mam.”
“Veel plezier.”
“Komt goed mam.”
“Kijk je uit?”
“Ja mam. Altijd.”

Yes, that’s my girl. Ik glimlach in mijn luxe hotelbed. Ik geniet nog even voordat ik mijn luiken sluit. Het is wel eens anders geweest. Soort van vliegende keep was ik. Dat is voorbij. Fijn. Nee fantastisch. 
Tijd voor mezelf op een plek die ik uitkies. Dat ik de boel de boel laat. Omdat het toch wel doorgaat met of zonder mij. Jezelf eens lekker op die eerste plek zetten. Net als ik. Dat mag jij ook. Niet één keer maar altijd. Iedere dag.

Denk jij nu: “Ja ja en hoe dan?” Ik heb de deuren van de winkel geopend. Alle info over het traject: “Van ongewild ongewenst naar wenselijk welkom” kun je hier vinden: https://www.ursulahamelink.nl/coachtraject/
En heb jij vragen, stuur mij een pb. Ga ik nu weer genieten van mijn rust. Heerlijk. Met onweer op de achtergrond.