Zondagavond. Ik lig op bed met koffie. Ik heb net gedoucht. Lekker weer opgefrist. En nu neem ik een half uurtje voor mezelf. Ik wil dan het liefst niemand zien. Gewoon lekker stil.

Met een flinke klap hoor ik de achterdeur dichtslaan. Zucht. Daar gaat mijn stilte. Ik volg het geluid van haar schoenen al door mijn keuken richting de trap. ‘’Mam waar bent u?” hoor ik haar roepen. ‘’Ik ben boven.’’ zeg ik. Een bonkend geluid van hoge hakken komt steeds dichterbij. We hebben elkaar afgelopen week weinig gezien of gesproken. En nu komt zij precies in mijn stilte half uurtje, hakken bonkend en al, naar boven gestampt. Word ik hier nou heel blij van? Ik weet het nog niet.

Grinnikend staat zij voor me. Ondanks mijn gezucht moet ik lachen. Zij houdt één hand op haar rug. In de ander heeft zij haar tas vast. Maar niet voor lang: bijna direct gooit zij haar tas op bed, bijna over mijn kop koffie ook nog. Daar staat zij dan mijn oh zo stoere dochter. Vooruit, nu zij hier zo grinnikend voor me staat begin ik mijn half uurtje stilte maar op te geven. ‘’En hoe was het?’’ vraag ik haar. “Leuk hoor.” 
Ik kijk van haar ogen naar beneden naar haar schoenen en weer terug. Ik zeg niks, kijk haar alleen maar aan. Zij kijkt met haar glinsterende grijs groene ogen terug. Dan verschijnt die grote glimlach op haar gezicht. En ik kan het niet helpen: op de mijne ook.

Ik draai wat rond met mijn ogen, buig voorover en probeer achter haar rug te kijken. “Wat heb jij daar?’’ vraag ik haar. Met een grijns van oor tot oor tovert zij zelfgemaakte gif groene oorbellen achter haar rug vandaan. “Speciaal voor u mam.” Ik pak de oorbellen aan en doe ze in. Ik geniet van dit moment.

Ik zeg haar dank je wel, omhels haar en geef haar een kus op haar wang. Vervolgens rent zij bonkend met haar hoge hakken de trap weer af naar beneden.

En ik maar denken dat ik niemand wilde zien dit half uurtje. Maar ik had het mis: dit was veel leuker.

Wil jij ook weer open kunnen staan voor die verrassende momentjes, voor de onverwachte blijken van liefde? In september start het traject: “Van ongewild ongewenst naar wenselijk welkom.” Dus als jij nu al weet dat je hierbij wilt zijn?