Ik zou wel eens even mijn verhaal vertellen. Ik vond het leuk en had er echt zin in. Iemand zei, vanmorgen wilde ik liever thuis blijven, zie er best tegenop. Ik herinner me dat ik daar wat van vond.

Een kort, maar krachtig verhaal. Spreken voor een groep, groot of klein maakt me niks uit. Ik vertel wat ik te vertellen heb en klaar. Trainingen geven voor een groep. Ook daar draai ik me hand niet voor om. Of er nou 10 mensen zitten of 100. Ik vind het juist super leuk om te doen. Altijd al gevonden.

Toch kreeg ik die woensdagmiddag in mei geen fatsoenlijk woord uit mijn strot. Er kwam niet wat ik wilde zeggen. De woorden die ik had bedacht, bleven ijskoud achterwegen.

Ik had net een zin of 4, misschien 5 gezegd. Stop jij maar eens hoorde ik. We gaan het even anders doen. Oh zei ik en keek verbaasd. Ik moest anders gaan staan. Zo en nou opnieuw werd me gezegd. Mojra Yvette sprak.

Daar begon ik dan. Dacht ik. Gebeurde niet veel. Dat wat ik wel zei, leek nergens op. Het was niet het korte krachtige verhaal wat ik had bedacht te vertellen. Gewoon foetsie, weg, niets. Het leek alsof het er nooit was geweest.

Ik voelde me op dat moment wel zo knap klote. Ik kan het gevoel amper omschrijven. Ik had het gevoel dat ik als een kneus voor de groep stond. Niet stevig op mijn benen. Niet fijn in mijn lijf. Compleet uit de weg geslagen.

Mijn prachtige brein die er altijd voor me is, vond hier wat van. Mijn veilige cocon werd in een keer doorgeprikt. Leeg. Mijn voelsprieten volledig ingedrukt. Ik kon wel huilen. Echt. Verschrikkelijk.

Ik heb nooit geweten dat zo’n kleine verandering in mijn houding dit teweeg kon brengen. Dat de houding die ik heb, gebaseerd is in feite op veiligheid. Ik vanuit hier, lees mijn brein, uitstekend kan vertellen. Ik mijn gevoelens nooit helemaal laat zien. Aan jou. Aan mij. Ik weet dat. Jij wist het niet. Nu wel. En dat is prima.

Ik heb daarin nog wat te leren. Dat mag. Dat moet en is nodig wil ik overal waar ik ben, met wie ik ben en wat ik ook doe, mezelf volledig kunnen zijn.

Maakt mij dit een mindere trainer of coach? Nee. Het is goed dat ik me besef en realiseer dat ook ik nog niet uitgeleerd ben. Ik leer iedere dag. Ik ben op weg, op mijn reis naar en met de beste versie van mezelf.

Heerlijk om te beseffen dat mijn gevoel er mag zijn. Dank je wel daarvoor. Dikke kus voor jou!