Selecteer een pagina

Hij belt mij op. Het is negen uur s’avonds. Ik zag dat ik vier oproepen van hem daarvoor had gemist.

Hij: “Dag mam.”
Ik: “Hoi Max.”
Hij: “Hoi”
Ik: “Vertel het eens.”
Hij: “Hoe gaat het?”
Ik: “Goed hoor.”
Hij: “Heb je het een beetje leuk.”
Ik: “Jawel hoor.”
Hij: “Ohhh.”
Ik: “Jij?”
Hij: “Mmmm.”
Ik: “Want?”
Hij: “Beetje saai.”
Ik: “Hoe komt het?”
Hij: “Het is stil.”
Ik: “Snap ik.”
Hij: “Ja, ik nou ook.”
Ik: “Nog even.”
Hij: “Ja.”
Ik: “Morgen verschoon ik Harry.”
Hij: “Dat is fijn.”
Ik: “Komt goed.”
Hij: “Weet ik.”
Ik: “Wil je me nog iets vertellen?”
Hij: “Nee, zo is het goed.”
Ik: “Dat is fijn Max.”
Hij: “Nou doei.”

Ik kon nog net iets van een doei terugzeggen. Zoiets dan. Deze keer een kort gesprek met de steeds grotere mini me. Zijn aankomende snor en zijn grappige baard vindt hij maar niks. Zijn eerste loon heeft hij vorige week ontvangen.

Weinig woorden vanavond die meer dan genoeg betekenen. Als hij me weer ziet, gloeien mijn oren. Niet bij te houden. Voor nu is het goed zo. Ik was nodig. Dan belt hij. Altijd.